Maandag was mijn vlucht vertraagd, omdat het vliegtuig dat mij naar Toronto zou vliegen met vertraging uit New York was vertrokken. Toen we bijna twee uur later dan de geplande vertrektijd in het vliegtuig zaten bracht de piloot het slechte nieuws dat er vanwege de harde wind maar één start- en landingsbaan in gebruik was. Dit betekende voor onze vlucht dat we nog ruim 45 minuten bij de gate moesten wachten. Gelukkig kwam hij na twee minuten met het bericht dat we toch mochten vertrekken.
Al met al kwam ik na een voorspoedige vlucht (dat dan weer wel) twee uur later aan in Toronto dat op het eerste gezicht bedekt was onder een dun laagje sneeuw.
Zonder problemen kwam ik door de controles bij de bagageband, waar het wachten op mijn koffer begon. Het leek erop dat de koffers in drie etappes werden aangevoerd. Laat nu net mijn koffer bij de (naar ik hoop voor de andere overgeblevenen) derde etappe op de band verschijnen. En zo liep ik na een uur wachten richting de autoverhuur.
Rond de klok van 20:00uur (plaatselijke tijd) was ik bij de autoverhuur, waar vanaf 16:30uur een auto voor mij klaar zou staan. Helaas. Er waren nog drie wachtenden voor mij. Zo was de eerste auto die weer binnenkwam voor diegene die aan de beurt was.
Toen die drie personen voor mij met een middenklasse auto waren vertrokken, bleef ik met nog twee Nederlanders over. Zij waren werknemers van een bedrijf die ook richting "het Westland van Canada" (zie mijn vorige blog) moesten voor een project in de kassen.
Na nog eens 10 minuten kwamen er twee Dodge Durangos aanrijden waar ik er één van mocht kiezen. Het was in ieder geval een heerlijke wagen om naar Leamington te rijden.
Inmiddels was het donker geworden, maar gelukkig waren de wegen goed begaanbaar. Af en toe vielen er wat druppels, maar niets noemenswaardigs.
De rit van bijna 3,5 uur werd er uiteindelijk één van zo'n 4 uur door een aantal stops. De eerste was voor een pitstop en een broodje en het laatste uur moest ik echt twee keer even de auto uit om een frisse neus te halen, want mijn ogen begonnen wat zwaar te worden.
00:45 uur reed ik het parkeerterrein van het hotel op en na een verfrissende douche lag ik om 1:15 uur in bed. Om 6:20uur werd ik voor de wekker wakker en om 7:00 uur zat ik klaarwakker aan het ontbijt.
Die eerste dag hier heb ik tot 19:00uur gewerkt. Na het avondeten ging was om half 10 het lampje toch echt uit.
Met mijn recente ervaring offshore nog fris in het geheugen ben ik dingen aan het vergelijken. Wat een verschil met de drukte op het schip met veel meer mensen om me heen en drie keer per dag in een drukke eetzaal. Het lijkt erop dat 5,5 uur slapen op een rustige hotelkamer gelijk staat aan 8 uur op een rumoerig schip.
Nu zitten er al twee dagen op en heb al lekker gewerkt. De klant stond gisteren al te poppelen om de paprika's te sorteren en verpakken, want er gaan al containers vol naar zijn eerste sorteerlijn aan de overkant van de weg. In deze nieuwe kas staan twee nieuwe sorteerlijnen, die wij deze weken in bedrijf moeten stellen. Morgenochtend moeten we nog een aantal dingen afstellen, dan kunnen ze gaan produceren.
Ik had gelezen dat in deze regio veel Mexicanen werken, dat is bij deze klant ook het geval. Net als op andere plekken zijn ze verbaasd dat het bij mij niet alleen bij een "Buenos días" en "Cómo estás?" blijft...
Vandaag heeft de zon de hele dag geschenen en is daardoor de sneeuw hard aan het smelten.
Deze foto toont de voorkant van het menu van het restaurant waar wij de lunch gebruiken. Een "good cup of coffee" gaat er na een ochtend werken wel in, want een kantine met een koffieautomaat heeft de klant niet.
