Vandaag alweer twee weken offshore. Een hele ervaring. Wat we inmiddels wel hebben geleerd is dat veiligheid op nummer één staar.
Ja, dat heb ik in een eerdere blog al genoemd, maar als je steeds weer moet wachten omdat er iemand goedkeuring moet geven voor de werkzaamheden blijft wennen.
Vandaag begon weer met een schitterende zonsopgang. Door bewolking aan de horizon, was deze nog mooier dan de voorgaande die ik meegemaakt heb.
Toen kregen we te horen dat er nog een kamergenoot bij kwam. Ik schrijf nog één, omdat er vrijdag ook al één is bijgekomen. Dus onze hut zit weer vol, alle goede toezeggingen te spijt.
Na dagen waarin steeds de hoop werd uitgesproken dat de zeewater toevoerpompen morgen zouden gaan draaien, was het vanmiddag dan echt zover en zijn we begonnen met het echte inbedrijfstellen.
We zitten er inmiddels bovenop om geen wachttijd meer te hebben en we vrijdag toch echt weer onshore kunnen...
Dat gaat voor morgen alvast goed, want om 7:15uur zijn de aangewezen personen om testen af te nemen ingepland.
Water, de reden dat ik hier ben, want Hatenboer Water houdt zich al sinds 1906 met water bezig. VMB Automation heeft voor dit project de
automatisering gedaan. BP wilde dat voor de inbedrijfstelling van de
installaties een programmeur aan boord is, vandaar.
Als ik in Nederland out of office ben dan heb ik naast de avonden het weekend om o.a. tijd met mijn gezin door te brengen. Een vast onderdeel daarvan is op zondagmorgen naar de kerk gaan.
In de offshore is de werkweek geen vijf dagen. Hier gaat het
werk door, 7 dagen per week, 12 uur op, 12 uur af. Aangezien we toch moeten wachten
op het opstarten van de zeewaterpompen die het zoute water naar de watermakers
moeten pompen, heb ik gelukkig niet veel moeite hoeven doen om de zondagen aan boord mijn rust te
pakken en tijd te nemen om mijn focus te verleggen naar de Schepper van hemel, aarde en water. De God die scheiding bracht tussen land en zee (Genesis 1:9).
Laatst zat ik op het achterdek en zag ik de zon opkomen over Afrika. Vanmorgen heb ik tijd genomen om mij in "water" te verdiepen.
Drinkwater
Water, we kunnen niet zonder. In Nederland denken we er niet
eens bij na als we de kraan openen. Dat het ook niet normaal is dat wij in
Nederland het water uit de kraan zo kunnen drinken komen we pas achter als we
over de grens de kraan opendraaien.
Op ons vakantieadres over de grens komt er in de meeste gevallen wel water uit de kraan. In dat zelfde land kan het zomaar zijn dat er plekken zijn
waar dat niet zo is. Volgens https://water.org/our-impact/water-crisis/global-water-crisis
heeft 771 miljoen van de wereldbevolking geen toegang tot veilig water.
Terwijl wij in Lima woonden heb ik een artikel gelezen over watervoorziening en wereldsteden. Na een zoekopdracht op Google kwam ik een artikel uit 2012 tegen in Trouw getiteld "Het water dreigt op te raken in miljoenenstad Lima." Door slecht onderhoud van het netwerk gebeurde het regelmatig dat er voor meer dan een dag geen water uit de kraan kwam. Daarom hadden we altijd een aantal emmers en flessen gevuld met water staan voor het geval dat...
In de Bijbel staan diverse verhalen over water.
Deze morgen moest ik denken aan het verhaal van Jezus en de Samaritaanse
vrouw bij de waterput. Jezus de Bron van Levend Water.
“Jezus antwoordde haar: "Mensen die van het water uit
deze put drinken, zullen weer dorst krijgen.Maar mensen die hebben gedronken van het water dat Ik hun geef, zullen
voor eeuwig geen dorst meer krijgen. Want het water dat Ik hun geef, zal in hen
een bron worden waar water uit opborrelt dat eeuwig leven geeft."”
Johannes 4:13-14.
Dit lied past hier goed bij.
Oceaan
Als ik over de golfbreker naar het westen kijk dan zie ik
alleen maar water, dan zit er ruim 5000 km oceaan tussen mij en Bonaire waar de
koninklijke familie nu is.
5000 km water met diepten van meer dan 5000 meter.
Dat herinnert mij ook aan mijn jaren in Lima, waar ik graag naar een winkelcentrum aan kust ging, een bak koffie kocht en over de Stille Oceaan kon turen.
Voor vanmorgen stond ik eigenlijk op het rooster om bij de
kinderen van groep 1 en 2 in mijn kerk te dienen. Dan zingen we vaak het lied "Diep, diep, diep als de zee" waar
we lekker bij kunnen bewegen.
Daarnaast heb ik stil gestaan bij een gedeelte uit Micha 7,
waarbij dit vers er m.b.t. de diepe oceaan uitsprong.
Micha 7:19 (BB) “U zal medelijden met ons hebben en weer
voor ons zorgen. U zal alles wat wij tegen U verkeerd hebben gedaan, wegdoen. U
zal het in de diepste zee gooien.”
Toen moest ik aan dit lied denken.
En deze "gouwe ouwe"
Als laatst gingen mijn gedachten naar een concert van Joshua Aaron waar we vorig jaar zijn geweest. Met dit lied kijk ik er weer naar uit om Jan niet alleen figuurlijk bij de hand te nemen...
Deze week zal ik, als ik naar "mijn werk" loop en uitkijk over het weidse water, nog regelmatig denken aan het verfrissende Levende Water en de diepte van de oceaan...
Om te werken moet ons lichaam uitgerust zijn, daar hebben wij hier een bed voor in een hut, waarvan ik eerder foto's heb gepost.
Omdat er maandag en woensdag weer nieuw personeel aan boord is gekomen, waarvan sommigen graag in de hut willen waar ze de vorige keer ook verbleven, zijn we gisteren verhuisd naar een andere hut.
Deze hut is een dek hoger en is er één met uitzicht op zee én het QU-platform. De verblijfsruimte is iets kleiner, maar ze hebben ons toegezegd dat hier niemand bij komt. Dat betekent dat we nu allebei een eigen kamer hebben en we beiden niet naar boven op het stapelbed hoeven te klauteren.
Naast een goede nachtrust moet ons lichaam natuurlijk ook worden gevoed.
Aan boord is een mooie eetzaal, waar we dagelijks drie keer terecht kunnen voor een goede maaltijd. De keuze tussen gezond en ongezond is aan jezelf 😉
Iedere maaltijd kun je langs een buffet met warme gerechten, waar het personeel van de keuken het eten op je bord schept. De porties zijn niet gelimiteerd, want je kan zelf aangeven wat en hoeveel je wilt.
Daarna is er een koud buffet. Elke maaltijd liggen hier vleeswaren, kaas en fruit. Tijdens lunch en avondeten ligt hier ook salade, geraspte wortel, sla, paprika, komkommer, etc. En diverse sausen, van ketchup tot pikante sausen.
Gisteravond zat ik aan tafel met Indonesiërs. Zij hadden zelf pikante saus en kruiden bij zich, want de sausen bij het buffet zijn volgens hen niet pikant genoeg.
Zolang het QU-Platform (Quarters and utilities platform, oftewel verblijfsplatform) nog niet in bedrijf is ligt het verblijfsschip de Edda Fides bij de HUB.
Het schip is met de HUB verbonden door een ingenieuze loopbrug.
Van het schip naar het QU-Platform is een stukje lopen, maar dat geeft wel het idee dat je echt naar je werk gaat en voor de lunch en aan het eind van de werkdag kan je je werk achter je laten.
Op het schip zijn YouTube en andere videokanalen geblokkeerd, dus d.m.v. een serie foto's wil ik jullie meenemen van het schip naar de machinekamer onderin het platform.
Eerst doen we onze overall en werkschoenen aan in de kleedruimte. Iedereen heeft hier een locker, waar die spullen netjes opgeborgen zitten.
Ook zetten we onze veiligheidshelm en bril op.
Daarna moeten via de trap naar het dek. Maar eerst moeten we ons halverwege uitchecken.
Zo weten ze precies of je op het schip bent of op de HUB.
Buitengekomen moeten we nog een paar trappen beklimmen om op de loopbrug te komen.
De loopbrug zit voorop de boot, zoals op deze foto goed is te zien.
Aan het begin en eind van de loopbrug zit een rode en groene lamp. Groen is veilig. Als deze rood is of wordt als je nog op de loopbrug bent moet je zo snel mogelijk terug naar het schip. Als je van de andere kant komt, mag je de loopbrug niet op.
Aan de andere kant aangekomen moeten we nog zo'n 400 meter lopen.
Door de roosters van deze route mooi zicht op het heldere water van de Atlantische Oceaan.
Bij het QU-Platform aangekomen moeten we onze naam en hutnummer noteren op dit whiteboard, want hier hebben ze (nog) geen systeem met scanners en pasjes.
Rechts naast het whiteboard is de trap naar de machinekamer, die zich in het onderste (oranje) deel van het platform bevindt.
In dit deel zijn verschillende ruimten. De watermakers staan uiteraard in de water maker room.
Voor het werken in de offshore moest ik van tevoren medisch gekeurd worden en de BOSIET training volgen.
BOSIET is een afkorting die staat voor Basic Offshore Safety Induction and Emergency Training het is een basis veiligheidstraining die medewerkers die in de Offshore willen werken moeten volgen.
Na aankomst aan boord vorige week maandag kregen we nog een aantal trainingen gericht op het leven aan boord van dit schip en het (veilig) werken op dit platform.
Daarnaast worden we op strategische plaatsen aan boord en op de werkplekken herinnerd aan belangrijke zaken om de dag veilig en in goede gezondheid door te komen.
Hieronder een aantal van die waarschuwingen die mijn aandacht trokken.
De eerste hangt bij de urinoirs in de kleedruimte. Hier in Senegal met deze dagen temperaturen tussen de 25° en 30° is het belangrijk om goed te drinken. Maar ook in het koude Nederland mag ik deze kleurenwaaier wel bij de hand houden, want voldoende drinken ontbreekt er (zeker in de winter) nog wel eens aan.
Deze zou je overal ter wereld tegen kunnen komen, maar de onderste regel vond ik wel grappig.
In de offshore wordt meestal gewerkt in twee ploegendienst van 12 uur op en 12 uur af. Dit betekent dat er altijd wel mensen liggen te slapen.
Aangezien de trappen aan boord stijl zijn worden we erop gewezen de trap met beleid te beklimmen.
Hé, daar hadden we het tijdens de kerstborrel bij VMB ook over.
Deze heb ik in mijn bericht over de wasservice ook al geplaatst.
Gebruik de juiste handschoenen behorend bij de werkzaamheden, maar blijf vooral ook je hoofd gebruiken!
Bij een tijdelijke toiletunit op het platform opeens een bekende taal...
Na de verhalen over het reizen, het verblijf en wat ik onderweg meemaak, tijd voor een actiefoto.
Want er moet natuurlijk wel gewerkt worden...
De eerste dagen heb ik meegeholpen met mechanische werkzaamheden en me ingelezen in het project. De afgelopen dagen is er spanning op onze installaties gekomen en zijn de werkvergunningen goedgekeurd.
Ondertussen blijft veiligheid het belangrijkst.
Dit betekent dat alles net wat meer tijd kost.
Voor het in bedrijf stellen is er voor iedere installatie een opstartprocedure die stap voor stap moet worden opgevolgd.
Vanmorgen is de hydrofoor installatie in bedrijf gesteld. Deze zorgt ervoor dat er water door de leidingen stroomt. De installatie zorgt er d.m.v. pompen en expansievaten voor dat er continue water beschikbaar is met een druk van 5,5 tot 7 Bar.
Er zaten een aantal andere bedrijven met smart op water te wachten om hun installaties in bedrijf te stellen, dus blije gezichten in de machinekamer!
Totdat vanmiddag de alarmbellen gingen rinkelen en de zwaailichten aan gingen. Iedereen naar buiten. Het was een oefening, maar iedereen moest meedoen. Drie kwartier later was het medisch team, dat van het schip naar het platform moest komen, weer weg en kon iedereen weer verder.
De dagen voor vertrek heb ik diverse vragen gesteld aan de service monteur van onze klant met wie ik hier ben.
Hij vertelde mij dat hij niet teveel kleding mee nam omdat er toch gewassen wordt aan boord.
Bij het inpakken heb ik toch wat meer kleding in mijn koffer gedaan dan misschien nodig, want ik wilde er niet teveel mee rekenen.
Maar op maandag tijdens de introductie werd ons uitleg gegeven over de wasservice.
Voor iedereen is er een net in de hut aanwezig met het hutnummer + bednummer erop. Daar kan je je vuile was in doen. Op ieder dek met hutten is er een "laundry chute" (was stortkoker).
Maar voordat je de vuile was in het wasnet doet, moet je wel even controleren of ze leeg zijn.
Al lijkt deze waarschuwing er op te wijzen dat ze het zelf ook doen, op zoek naar $$$...
Als je het deurtje opent kan je daar je net met vuile was deponeren. Dat valt dan beneden in de wasruimte in een bak.
De wasservice werkt ook in twee-ploegendienst. 12 uur op en 12 uur af.
Woensdag na het werk heb ik eerst lekker gedoucht. Zo kon de badhanddoek die bij aankomst in onze hut lag ook mee in het net. Voor het avondeten ben ik langs de "Laundry chute" gelopen.
Donderdagmorgen na het ontbijt naar de linnenkamer. Daar lag mijn net met mijn kleding netjes opgevouwen erin.
Zodoende lag mijn kleding binnen 12 uur weer schoon en opgevouwen in de kast.
Vanmorgen zat ik met een kop koffie op het achterdek van het schip. Afrika lag voor me. De maan stond nog aan de hemel, maar de nieuwe morgen gloorde aan de horizon.
Afrika. Een continent weer ik eerder heb gelopen. Egypte en Tunesië in het noorden. Zuid-Afrika in het zuiden. Kameroen en Equatoriaal Guinea in centraal Afrika. In die laatste twee heb ik in 2005/2006 bijna een jaar gewoond.
Herinneringen aan die landen kwamen weer boven terwijl ik uitkeek naar het moment dat de zon zichtbaar zou worden.
Herinneringen aan culturen en mensen die op dit grote continent ook heel verschillend zijn.
Elk land met zijn eigen geschiedenis. Elk land met zijn eigen problemen. Elk land met zijn eigen uitdagingen.
Afrika. Een continent waar van alles gaande is. Oorlogen. Extremistische groeperingen. Ongelijkheid. Discriminatie. Corruptie. Honger. Droogte. Enz.
Maar... de zon komt op! Voor iedereen!
Een nieuwe dag!
Er is hoop! Ook voor Afrika!
En achter mij, bijna 600 mensen van meer dan 50 nationaliteiten. Afrikanen, Europeanen, Amerikanen en Aziaten. Voor korte tijd leven we samen, werken we samen, eten we samen, groeten we elkaar en met sommige heb ik een gesprek.
De eerste dagen was het best lastig om de weg te vinden aan boord. Het makkelijkst was als ik rond etenstijd naar de eetzaal op zoek was. Het geroezemoes en de geur wezen mij de weg.
Op de eerste dag heb ik een aantal keer een extra rondje gelopen om onze hut te vinden.
Inmiddels weet ik op welk dek (etage) wat zit en loop ik er meestal zo naar toe.
Dit is de gang met onze hut. Maar eigenlijk zijn alle gangen met hutten hetzelfde ;)
Hier een aantal foto's van de hut waar ik verblijf. Eigenlijk komt dit neer op slapen en douchen. Ik mag eens even aan tafel zitten, maar tot nu toe heb ik in mijn vrije tijd in de lounge of op het dek gezeten en wat gelezen.
Het is een hut voor vier personen waar we op maandag met drie man werden ingedeeld. Vandaag is daar een vierde bijgekomen. En zoals op de foto's is te zien, zit er geen raam in de hut, het is dan ook een binnenhut.
Bij binnenkomst kom je in de verblijfsruimte met een tafel en vier zitplaatsen en een kleine koelkast.
Links de badkamer met wasbak, douche en toilet.
Rechts twee slaapkamers met stapelbed. Voor iedereen een kledingkast en een lade onder het bed.
