Nadat we de afgelopen dagen druk zijn geweest met het testen en afstellen van de sorteerlijnen, was het goed om een rustdag te hebben.
Ik had al een keer op "kerken in Leamington " gezocht en het bleek dat hier keuze genoeg is. Omdat ik had gelezen dat er in Ontario best veel mennonieten/doopsgezinden wonen besloot ik om één van die kerken te bezoeken.
Mooi is het dat op zoveel plekken op de wereld ik op zondagmorgen een kerk binnen kan stappen en direct connectie heb.
Na de dienst heb ik met een aantal oudere broers gesproken en allemaal hadden ze wel een link met glastuinbouw.
Één van de mannen deelde hoe hij vijf jaar geleden mede door een Duitse donor was genezen van leukemie en dat hij sindsdien iedere morgen zo dankbaar uit bed stapt. Met tranen in zijn ogen getuigde hij van dit wonder in zijn leven.
In de middag heb ik Leamington verkend en vooral op verschillende plekken langs het Erie meer gelopen.
De zon scheen de hele dag uitbundig, maar de wind en temperaturen onder het vriespunt maakte dat het best koud was.
De westenwind zorgde voor flinke golven die op sommige plekken tegen de rotsen uiteen spatten en voor mooie taferelen van bevroren banken en bomen zorgden.
Te zuiden van het hotel ligt het Nationale park "Point Pelee". Het uiterste puntje van het park is ook het zuidelijkste punt van het vasteland van Canada.
Maandag was mijn vlucht vertraagd, omdat het vliegtuig dat mij naar Toronto zou vliegen met vertraging uit New York was vertrokken. Toen we bijna twee uur later dan de geplande vertrektijd in het vliegtuig zaten bracht de piloot het slechte nieuws dat er vanwege de harde wind maar één start- en landingsbaan in gebruik was. Dit betekende voor onze vlucht dat we nog ruim 45 minuten bij de gate moesten wachten. Gelukkig kwam hij na twee minuten met het bericht dat we toch mochten vertrekken.
Al met al kwam ik na een voorspoedige vlucht (dat dan weer wel) twee uur later aan in Toronto dat op het eerste gezicht bedekt was onder een dun laagje sneeuw.
Zonder problemen kwam ik door de controles bij de bagageband, waar het wachten op mijn koffer begon. Het leek erop dat de koffers in drie etappes werden aangevoerd. Laat nu net mijn koffer bij de (naar ik hoop voor de andere overgeblevenen) derde etappe op de band verschijnen. En zo liep ik na een uur wachten richting de autoverhuur.
Rond de klok van 20:00uur (plaatselijke tijd) was ik bij de autoverhuur, waar vanaf 16:30uur een auto voor mij klaar zou staan. Helaas. Er waren nog drie wachtenden voor mij. Zo was de eerste auto die weer binnenkwam voor diegene die aan de beurt was.
Toen die drie personen voor mij met een middenklasse auto waren vertrokken, bleef ik met nog twee Nederlanders over. Zij waren werknemers van een bedrijf die ook richting "het Westland van Canada" (zie mijn vorige blog) moesten voor een project in de kassen.
Na nog eens 10 minuten kwamen er twee Dodge Durangos aanrijden waar ik er één van mocht kiezen. Het was in ieder geval een heerlijke wagen om naar Leamington te rijden.
Inmiddels was het donker geworden, maar gelukkig waren de wegen goed begaanbaar. Af en toe vielen er wat druppels, maar niets noemenswaardigs.
De rit van bijna 3,5 uur werd er uiteindelijk één van zo'n 4 uur door een aantal stops. De eerste was voor een pitstop en een broodje en het laatste uur moest ik echt twee keer even de auto uit om een frisse neus te halen, want mijn ogen begonnen wat zwaar te worden.
00:45 uur reed ik het parkeerterrein van het hotel op en na een verfrissende douche lag ik om 1:15 uur in bed. Om 6:20uur werd ik voor de wekker wakker en om 7:00 uur zat ik klaarwakker aan het ontbijt.
Die eerste dag hier heb ik tot 19:00uur gewerkt. Na het avondeten ging was om half 10 het lampje toch echt uit.
Met mijn recente ervaring offshore nog fris in het geheugen ben ik dingen aan het vergelijken. Wat een verschil met de drukte op het schip met veel meer mensen om me heen en drie keer per dag in een drukke eetzaal. Het lijkt erop dat 5,5 uur slapen op een rustige hotelkamer gelijk staat aan 8 uur op een rumoerig schip.
Nu zitten er al twee dagen op en heb al lekker gewerkt. De klant stond gisteren al te poppelen om de paprika's te sorteren en verpakken, want er gaan al containers vol naar zijn eerste sorteerlijn aan de overkant van de weg. In deze nieuwe kas staan twee nieuwe sorteerlijnen, die wij deze weken in bedrijf moeten stellen. Morgenochtend moeten we nog een aantal dingen afstellen, dan kunnen ze gaan produceren.
Ik had gelezen dat in deze regio veel Mexicanen werken, dat is bij deze klant ook het geval. Net als op andere plekken zijn ze verbaasd dat het bij mij niet alleen bij een "Buenos días" en "Cómo estás?" blijft...
Vandaag heeft de zon de hele dag geschenen en is daardoor de sneeuw hard aan het smelten.
Deze foto toont de voorkant van het menu van het restaurant waar wij de lunch gebruiken. Een "good cup of coffee" gaat er na een ochtend werken wel in, want een kantine met een koffieautomaat heeft de klant niet.
Na mijn offshore ervaring voor de kust van Senegal zit ik vandaag weer op Schiphol in afwachting van mijn vlucht naar Toronto.
Afgelopen weekend bedacht ik mij dat doordat mijn reis naar Senegal door omstandigheden bijna vier weken duurde deze vlucht een verlenging is van mijn offshore ervaring.
In Senegal heb ik diverse mensen gesproken die een rotatie van vier weken op en vier weken af hadden.
Ik ben bijna vier weken van huis geweest en bijna vijf weken thuis.
Hier houdt de vergelijking dan wel weer op. Ik moet er niet aan denken dat ik nu weer op een vlucht naar Dakar zat te wachten om weer vier weken offshore te gaan.
Deze keer gaat de reis naar Ontario, Canada. Ik vlieg met een directe vlucht naar Toronto. Daar staat een auto voor me klaar, die ik zelf naar het hotel in Leamington mag rijden. Een hotel waar ik een eigen kamer heb en niet met drie kamergenoten in een kleine hut hoef te verblijven. 😃
Zoals hieronder is te zien is de rit van Toronto naar het hotel zo'n 3,5 uur.
Bron: Google Maps
Leamington wordt wel de "Tomaten hoofdstad van Canada" genoemd. Toen ik de locatie op Google opzocht en de kaart instelde op satelliet weergave, was het voor mij als Nederlander het "Westland van Canada"
Hieronder een satelliet foto van Leamington met daaromheen de kassen.
Bron: Google Maps
De kassen is ook precies de reden dat ik naar deze bestemming ga. Een inbedrijfstelling van een sorteermachine bij een paprikakweker.
De software voor dit project was al voorbereid en heb ik mij de afgelopen twee weken alleen maar in hoeven lezen en eigen maken.
Ik weet niet of ik met dezelfde regelmaat als de vorige keer een blog schrijf, maar ik had wat extra tijd omdat mijn vlucht was vertraagd.
Iets voor de laatste keer doen of meemaken, we kunnen er allemaal van meepraten.
De één denkt terug aan zo'n onvergetelijk moment, de ander zit misschien middenin zo'n moment. Of het onvergetelijk moment is kan nu nog niet worden gezegd.
Ik had gisteren al zo'n moment. Als ik onderstaande foto nog eens tegenkom zal ik het moment wel herinneren, maar onvergetelijk zal het niet zijn.
Gistermiddag zat ik na de lunch nog even uit te buiken op het achterdek toen de crewboat vertrok naar Dakar. De laatste keer dat ik dat vanaf het dek meemaakte, want... (tromgeroffel) morgen zit ik zelf aan boord! 😁
Vanmiddag heb de laatste versies van de software overgedragen en ben ik voor het laatst van het platform naar de Edda Fides gelopen.
Zometeen de laatste keer avondeten aan boord en vanavond duik ik voor de laatste keer in mijn kooi.
Morgenochtend gedag zeggen tegen een aantal mensen waarmee ik heb samengewerkt.
Ik vind bijna vier weken van huis te lang en probeer dat echt zoveel mogelijk te beperken in aantal en te beperken tot maximaal twee weken per keer. Als ik dan schoonmakers en koks aan boord heb gesproken die al acht maanden aan boord zijn, ben ik dankbaar dat ik dat niet hoef.
Die mensen ga ik zeker gedag zeggen, en bedanken voor de goede zorgen.
Bij de receptie hier op het schip hangt een mededelingenbord waarop ook het aantal personen aan boord staat vermeld. Toen ik gisteren langsliep zag ik dat er op dat moment 596 personen aan boord waren.
Dit aantal is gedurende mijn verblijf niet veel veranderd. Drie keer in de week brengt de crewboat mensen aan boord en neemt weer mensen mee naar Dakar. Er vaart zelfs dagelijks een crewboat naar St. Louis voor personeel dat daar overnacht, omdat niet iedereen aan boord past.
Lopend over het platform naar het verblijfsplatform waar de watermakers staan gingen mijn gedacht van bijna 600 mensen aan boord naar mijn geboortedorp Wijngaarden. Het kleine pittoreske dorpje in de Alblasserwaard met rond de 700 inwoners.
Voor vertrek hiernaartoe had ik er al wat over gelezen en op de eerste dag aan boord werd het ons ook gezegd, maar op een platform of aan boor van een schip is als een dorp. Je bent op elkaar aangewezen.
Sinds ik bijna 20 jaar geleden voor bijna een jaar naar Kameroen vertrok heb ik vele mensen uit verschillende landen en culturen ontmoet. Dat helpt mij deze weken aan boord met hoe ik met mensen uit bepaalde landen, culturen en geloven omga. Dat had ik in Wijngaarden niet nodig.
Wat ik in Wijngaarden en op alle andere plekken waar ik ben geweest wel had, was een plek om me terug te trekken. Een plek om even op mijzelf te zijn. Oké, ik heb wel vaker met één of meerdere op een kamer of slaapzaal geslapen, maar dat is wel even geleden.
Een zeven deks schip van 130 bij 27 meter is niet hetzelfde als een dorp met 5km lintbebouwing.
Allereerst kijk ik er weer naar uit om mijn vrouw en zoon weer in mijn armen te sluiten. Maar ik kijk ook uit om even op mijzelf te zijn. Dat kan thuis op de bank als de anderen naar bed zijn. Dat kan alleen in de auto. Dat kan op een bankje in een park. En dat kan ook lopend langs de Oude Maas.
Oh, wacht ik zou haast vergeten dat in Nederland de zon niet dagelijks schijnt met temperaturen boven de 20 graden...
Als je "Dit verwacht je niet" nog niet hebt gelezen, dan kan je dat beter eerst doen door hier te klikken.
Vanmorgen stond er een pak melk met de andere zijde voor mijn neus toen mijn blik op The Netherlands viel.
Tot mijn verbazing blijkt de in België geproduceerde melk verpakt te zijn voor een bedrijf in Dordrecht.
Nu heeft mijn vader zijn hele carrière in een zuivelfabriek gewerkt en zodoende heb ik wel eens wat gehoord, maar ben ik toch wel benieuwd wat jou gedachten hierover of kennis hiervan is...
Aan boord van het platform staan installaties uit diverse landen. Watermakers uit Nederland, een bluswaterinstallatie uit het VK, compressoren uit Brazilië, waterscheiders uit de VS, generatoren uit Finland, enz. En die installaties hebben ook weer componenten uit diverse landen.
Ik ben met Air France hierheen gevlogen, ik ben met een boot die vaart onder de vlag van Panama hierheen gevaren, ik heb koekjes op uit Maleisië, ik heb mijn handen gewassen met zeep uit Ivoorkust en ik drink water uit Senegal.
Dit valt allemaal binnen de categorie "dat kan."
Wat ik niet verwachtte is het volgende.
In de eetzaal staan een aantal koelkasten met flessen water, pakken sap en pakken melk. Deze flessen en pakken mag iedereen van nemen. Je mag ze meenemen naar je tafel en als de fles of het pak na de maaltijd niet leeg is, zet je het weer terug in de koelkast.
Vanmorgen stond een pak melk naast mijn bord en was ik ineens benieuwd naar waar de melk eigenlijk vandaan kwam. Ik kende het merk niet. Zou het uit Senegal komen? Of (chauvinistisch als ik ben 😉) misschien uit Nederland? Er staat tenslotte wel een koe en een molen op het pak...
Tot mijn verbazing stond er "Product of Belgium" op het pak!? Dat had ik nou niet verwacht!
Vandaag alweer twee weken offshore. Een hele ervaring. Wat we inmiddels wel hebben geleerd is dat veiligheid op nummer één staar.
Ja, dat heb ik in een eerdere blog al genoemd, maar als je steeds weer moet wachten omdat er iemand goedkeuring moet geven voor de werkzaamheden blijft wennen.
Vandaag begon weer met een schitterende zonsopgang. Door bewolking aan de horizon, was deze nog mooier dan de voorgaande die ik meegemaakt heb.
Toen kregen we te horen dat er nog een kamergenoot bij kwam. Ik schrijf nog één, omdat er vrijdag ook al één is bijgekomen. Dus onze hut zit weer vol, alle goede toezeggingen te spijt.
Na dagen waarin steeds de hoop werd uitgesproken dat de zeewater toevoerpompen morgen zouden gaan draaien, was het vanmiddag dan echt zover en zijn we begonnen met het echte inbedrijfstellen.
We zitten er inmiddels bovenop om geen wachttijd meer te hebben en we vrijdag toch echt weer onshore kunnen...
Dat gaat voor morgen alvast goed, want om 7:15uur zijn de aangewezen personen om testen af te nemen ingepland.
Water, de reden dat ik hier ben, want Hatenboer Water houdt zich al sinds 1906 met water bezig. VMB Automation heeft voor dit project de
automatisering gedaan. BP wilde dat voor de inbedrijfstelling van de
installaties een programmeur aan boord is, vandaar.
Als ik in Nederland out of office ben dan heb ik naast de avonden het weekend om o.a. tijd met mijn gezin door te brengen. Een vast onderdeel daarvan is op zondagmorgen naar de kerk gaan.
In de offshore is de werkweek geen vijf dagen. Hier gaat het
werk door, 7 dagen per week, 12 uur op, 12 uur af. Aangezien we toch moeten wachten
op het opstarten van de zeewaterpompen die het zoute water naar de watermakers
moeten pompen, heb ik gelukkig niet veel moeite hoeven doen om de zondagen aan boord mijn rust te
pakken en tijd te nemen om mijn focus te verleggen naar de Schepper van hemel, aarde en water. De God die scheiding bracht tussen land en zee (Genesis 1:9).
Laatst zat ik op het achterdek en zag ik de zon opkomen over Afrika. Vanmorgen heb ik tijd genomen om mij in "water" te verdiepen.
Drinkwater
Water, we kunnen niet zonder. In Nederland denken we er niet
eens bij na als we de kraan openen. Dat het ook niet normaal is dat wij in
Nederland het water uit de kraan zo kunnen drinken komen we pas achter als we
over de grens de kraan opendraaien.
Op ons vakantieadres over de grens komt er in de meeste gevallen wel water uit de kraan. In dat zelfde land kan het zomaar zijn dat er plekken zijn
waar dat niet zo is. Volgens https://water.org/our-impact/water-crisis/global-water-crisis
heeft 771 miljoen van de wereldbevolking geen toegang tot veilig water.
Terwijl wij in Lima woonden heb ik een artikel gelezen over watervoorziening en wereldsteden. Na een zoekopdracht op Google kwam ik een artikel uit 2012 tegen in Trouw getiteld "Het water dreigt op te raken in miljoenenstad Lima." Door slecht onderhoud van het netwerk gebeurde het regelmatig dat er voor meer dan een dag geen water uit de kraan kwam. Daarom hadden we altijd een aantal emmers en flessen gevuld met water staan voor het geval dat...
In de Bijbel staan diverse verhalen over water.
Deze morgen moest ik denken aan het verhaal van Jezus en de Samaritaanse
vrouw bij de waterput. Jezus de Bron van Levend Water.
“Jezus antwoordde haar: "Mensen die van het water uit
deze put drinken, zullen weer dorst krijgen.Maar mensen die hebben gedronken van het water dat Ik hun geef, zullen
voor eeuwig geen dorst meer krijgen. Want het water dat Ik hun geef, zal in hen
een bron worden waar water uit opborrelt dat eeuwig leven geeft."”
Johannes 4:13-14.
Dit lied past hier goed bij.
Oceaan
Als ik over de golfbreker naar het westen kijk dan zie ik
alleen maar water, dan zit er ruim 5000 km oceaan tussen mij en Bonaire waar de
koninklijke familie nu is.
5000 km water met diepten van meer dan 5000 meter.
Dat herinnert mij ook aan mijn jaren in Lima, waar ik graag naar een winkelcentrum aan kust ging, een bak koffie kocht en over de Stille Oceaan kon turen.
Voor vanmorgen stond ik eigenlijk op het rooster om bij de
kinderen van groep 1 en 2 in mijn kerk te dienen. Dan zingen we vaak het lied "Diep, diep, diep als de zee" waar
we lekker bij kunnen bewegen.
Daarnaast heb ik stil gestaan bij een gedeelte uit Micha 7,
waarbij dit vers er m.b.t. de diepe oceaan uitsprong.
Micha 7:19 (BB) “U zal medelijden met ons hebben en weer
voor ons zorgen. U zal alles wat wij tegen U verkeerd hebben gedaan, wegdoen. U
zal het in de diepste zee gooien.”
Toen moest ik aan dit lied denken.
En deze "gouwe ouwe"
Als laatst gingen mijn gedachten naar een concert van Joshua Aaron waar we vorig jaar zijn geweest. Met dit lied kijk ik er weer naar uit om Jan niet alleen figuurlijk bij de hand te nemen...
Deze week zal ik, als ik naar "mijn werk" loop en uitkijk over het weidse water, nog regelmatig denken aan het verfrissende Levende Water en de diepte van de oceaan...
Om te werken moet ons lichaam uitgerust zijn, daar hebben wij hier een bed voor in een hut, waarvan ik eerder foto's heb gepost.
Omdat er maandag en woensdag weer nieuw personeel aan boord is gekomen, waarvan sommigen graag in de hut willen waar ze de vorige keer ook verbleven, zijn we gisteren verhuisd naar een andere hut.
Deze hut is een dek hoger en is er één met uitzicht op zee én het QU-platform. De verblijfsruimte is iets kleiner, maar ze hebben ons toegezegd dat hier niemand bij komt. Dat betekent dat we nu allebei een eigen kamer hebben en we beiden niet naar boven op het stapelbed hoeven te klauteren.
Naast een goede nachtrust moet ons lichaam natuurlijk ook worden gevoed.
Aan boord is een mooie eetzaal, waar we dagelijks drie keer terecht kunnen voor een goede maaltijd. De keuze tussen gezond en ongezond is aan jezelf 😉
Iedere maaltijd kun je langs een buffet met warme gerechten, waar het personeel van de keuken het eten op je bord schept. De porties zijn niet gelimiteerd, want je kan zelf aangeven wat en hoeveel je wilt.
Daarna is er een koud buffet. Elke maaltijd liggen hier vleeswaren, kaas en fruit. Tijdens lunch en avondeten ligt hier ook salade, geraspte wortel, sla, paprika, komkommer, etc. En diverse sausen, van ketchup tot pikante sausen.
Gisteravond zat ik aan tafel met Indonesiërs. Zij hadden zelf pikante saus en kruiden bij zich, want de sausen bij het buffet zijn volgens hen niet pikant genoeg.
Zolang het QU-Platform (Quarters and utilities platform, oftewel verblijfsplatform) nog niet in bedrijf is ligt het verblijfsschip de Edda Fides bij de HUB.
Het schip is met de HUB verbonden door een ingenieuze loopbrug.
Van het schip naar het QU-Platform is een stukje lopen, maar dat geeft wel het idee dat je echt naar je werk gaat en voor de lunch en aan het eind van de werkdag kan je je werk achter je laten.
Op het schip zijn YouTube en andere videokanalen geblokkeerd, dus d.m.v. een serie foto's wil ik jullie meenemen van het schip naar de machinekamer onderin het platform.
Eerst doen we onze overall en werkschoenen aan in de kleedruimte. Iedereen heeft hier een locker, waar die spullen netjes opgeborgen zitten.
Ook zetten we onze veiligheidshelm en bril op.
Daarna moeten via de trap naar het dek. Maar eerst moeten we ons halverwege uitchecken.
Zo weten ze precies of je op het schip bent of op de HUB.
Buitengekomen moeten we nog een paar trappen beklimmen om op de loopbrug te komen.
De loopbrug zit voorop de boot, zoals op deze foto goed is te zien.
Aan het begin en eind van de loopbrug zit een rode en groene lamp. Groen is veilig. Als deze rood is of wordt als je nog op de loopbrug bent moet je zo snel mogelijk terug naar het schip. Als je van de andere kant komt, mag je de loopbrug niet op.
Aan de andere kant aangekomen moeten we nog zo'n 400 meter lopen.
Door de roosters van deze route mooi zicht op het heldere water van de Atlantische Oceaan.
Bij het QU-Platform aangekomen moeten we onze naam en hutnummer noteren op dit whiteboard, want hier hebben ze (nog) geen systeem met scanners en pasjes.
Rechts naast het whiteboard is de trap naar de machinekamer, die zich in het onderste (oranje) deel van het platform bevindt.
In dit deel zijn verschillende ruimten. De watermakers staan uiteraard in de water maker room.
Voor het werken in de offshore moest ik van tevoren medisch gekeurd worden en de BOSIET training volgen.
BOSIET is een afkorting die staat voor Basic Offshore Safety Induction and Emergency Training het is een basis veiligheidstraining die medewerkers die in de Offshore willen werken moeten volgen.
Na aankomst aan boord vorige week maandag kregen we nog een aantal trainingen gericht op het leven aan boord van dit schip en het (veilig) werken op dit platform.
Daarnaast worden we op strategische plaatsen aan boord en op de werkplekken herinnerd aan belangrijke zaken om de dag veilig en in goede gezondheid door te komen.
Hieronder een aantal van die waarschuwingen die mijn aandacht trokken.
De eerste hangt bij de urinoirs in de kleedruimte. Hier in Senegal met deze dagen temperaturen tussen de 25° en 30° is het belangrijk om goed te drinken. Maar ook in het koude Nederland mag ik deze kleurenwaaier wel bij de hand houden, want voldoende drinken ontbreekt er (zeker in de winter) nog wel eens aan.
Deze zou je overal ter wereld tegen kunnen komen, maar de onderste regel vond ik wel grappig.
In de offshore wordt meestal gewerkt in twee ploegendienst van 12 uur op en 12 uur af. Dit betekent dat er altijd wel mensen liggen te slapen.
Aangezien de trappen aan boord stijl zijn worden we erop gewezen de trap met beleid te beklimmen.
Hé, daar hadden we het tijdens de kerstborrel bij VMB ook over.
Deze heb ik in mijn bericht over de wasservice ook al geplaatst.
Gebruik de juiste handschoenen behorend bij de werkzaamheden, maar blijf vooral ook je hoofd gebruiken!
Bij een tijdelijke toiletunit op het platform opeens een bekende taal...
