De laatste keer

Iets voor de laatste keer doen of meemaken, we kunnen er allemaal van meepraten.

De één denkt terug aan zo'n onvergetelijk moment, de ander zit misschien middenin zo'n moment. Of het onvergetelijk moment is kan nu nog niet worden gezegd.

Ik had gisteren al zo'n moment. Als ik onderstaande foto nog eens tegenkom zal ik het moment wel herinneren, maar onvergetelijk zal het niet zijn.

Gistermiddag zat ik na de lunch nog even uit te buiken op het achterdek toen de crewboat vertrok naar Dakar. De laatste keer dat ik dat vanaf het dek meemaakte, want... (tromgeroffel) morgen zit ik zelf aan boord! 😁

Vanmiddag heb de laatste versies van de software overgedragen en ben ik voor het laatst van het platform naar de Edda Fides gelopen.

Zometeen de laatste keer avondeten aan boord en vanavond duik ik voor de laatste keer in mijn kooi.

Morgenochtend gedag zeggen tegen een aantal mensen waarmee ik heb samengewerkt.

Ik vind bijna vier weken van huis te lang en probeer dat echt zoveel mogelijk te beperken in aantal en te beperken tot maximaal twee weken per keer. Als ik dan schoonmakers en koks aan boord heb gesproken die al acht maanden aan boord zijn, ben ik dankbaar dat ik dat niet hoef.

Die mensen ga ik zeker gedag zeggen, en bedanken voor de goede zorgen.

Een dorp

Bij de receptie hier op het schip hangt een mededelingenbord waarop ook het aantal personen aan boord staat vermeld. Toen ik gisteren langsliep zag ik dat er op dat moment 596 personen aan boord waren.

Dit aantal is gedurende mijn verblijf niet veel veranderd. Drie keer in de week brengt de crewboat mensen aan boord en neemt weer mensen mee naar Dakar. Er vaart zelfs dagelijks een crewboat naar St. Louis voor personeel dat daar overnacht, omdat niet iedereen aan boord past.

Lopend over het platform naar het verblijfsplatform waar de watermakers staan gingen mijn gedacht van bijna 600 mensen aan boord naar mijn geboortedorp Wijngaarden. Het kleine pittoreske dorpje in de Alblasserwaard met rond de 700 inwoners.

Voor vertrek hiernaartoe had ik er al wat over gelezen en op de eerste dag aan boord werd het ons ook gezegd, maar op een platform of aan boor van een schip is als een dorp. Je bent op elkaar aangewezen.

Sinds ik bijna 20 jaar geleden voor bijna een jaar naar Kameroen vertrok heb ik vele mensen uit verschillende landen en culturen ontmoet. Dat helpt mij deze weken aan boord met hoe ik met mensen uit bepaalde landen, culturen en geloven omga. Dat had ik in Wijngaarden niet nodig.

Wat ik in Wijngaarden en op alle andere plekken waar ik ben geweest wel had, was een plek om me terug te trekken. Een plek om even op mijzelf te zijn. Oké, ik heb wel vaker met één of meerdere op een kamer of slaapzaal geslapen, maar dat is wel even geleden.

Een zeven deks schip van 130 bij 27 meter is niet hetzelfde als een dorp met 5km lintbebouwing.

Allereerst kijk ik er weer naar uit om mijn vrouw en zoon weer in mijn armen te sluiten. Maar ik kijk ook uit om even op mijzelf te zijn. Dat kan thuis op de bank als de anderen naar bed zijn. Dat kan alleen in de auto. Dat kan op een bankje in een park. En dat kan ook lopend langs de Oude Maas.

Oh, wacht ik zou haast vergeten dat in Nederland de zon niet dagelijks schijnt met temperaturen boven de 20 graden...

Dit verwachtte ik al helemaal niet

De blogpost van eergisteren krijgt een vervolg.

Als je "Dit verwacht je niet" nog niet hebt gelezen, dan kan je dat beter eerst doen door hier te klikken.

Vanmorgen stond er een pak melk met de andere zijde voor mijn neus toen mijn blik op The Netherlands viel.

Tot mijn verbazing blijkt de in België geproduceerde melk verpakt te zijn voor een bedrijf in Dordrecht.

Nu heeft mijn vader zijn hele carrière in een zuivelfabriek gewerkt en zodoende heb ik wel eens wat gehoord, maar ben ik toch wel benieuwd wat jou gedachten hierover of kennis hiervan is...

Dit verwachtte ik niet

Aan boord van het platform staan installaties uit diverse landen. Watermakers uit Nederland, een bluswaterinstallatie uit het VK,  compressoren uit Brazilië, waterscheiders uit de VS, generatoren uit Finland, enz. En die installaties hebben ook weer componenten uit diverse landen.

Ik ben met Air France hierheen gevlogen, ik ben met een boot die vaart onder de vlag van Panama hierheen gevaren, ik heb koekjes op uit Maleisië, ik heb mijn handen gewassen met zeep uit Ivoorkust en ik drink water uit Senegal.

Dit valt allemaal binnen de categorie "dat kan."

Wat ik niet verwachtte is het volgende.

In de eetzaal staan een aantal koelkasten met flessen water, pakken sap en pakken melk. Deze flessen en pakken mag iedereen van nemen. Je mag ze meenemen naar je tafel en als de fles of het pak na de maaltijd niet leeg is, zet je het weer terug in de koelkast.

Vanmorgen stond een pak melk naast mijn bord en was ik ineens benieuwd naar waar de melk eigenlijk vandaan kwam. Ik kende het merk niet. Zou het uit Senegal komen? Of (chauvinistisch als ik ben 😉) misschien uit Nederland? Er staat tenslotte wel een koe en een molen op het pak...

Tot mijn verbazing stond er "Product of Belgium" op het pak!? Dat had ik nou niet verwacht!