Bij de receptie hier op het schip hangt een mededelingenbord waarop ook het aantal personen aan boord staat vermeld. Toen ik gisteren langsliep zag ik dat er op dat moment 596 personen aan boord waren.
Dit aantal is gedurende mijn verblijf niet veel veranderd. Drie keer in de week brengt de crewboat mensen aan boord en neemt weer mensen mee naar Dakar. Er vaart zelfs dagelijks een crewboat naar St. Louis voor personeel dat daar overnacht, omdat niet iedereen aan boord past.
Lopend over het platform naar het verblijfsplatform waar de watermakers staan gingen mijn gedacht van bijna 600 mensen aan boord naar mijn geboortedorp Wijngaarden. Het kleine pittoreske dorpje in de Alblasserwaard met rond de 700 inwoners.
Voor vertrek hiernaartoe had ik er al wat over gelezen en op de eerste dag aan boord werd het ons ook gezegd, maar op een platform of aan boor van een schip is als een dorp. Je bent op elkaar aangewezen.
Sinds ik bijna 20 jaar geleden voor bijna een jaar naar Kameroen vertrok heb ik vele mensen uit verschillende landen en culturen ontmoet. Dat helpt mij deze weken aan boord met hoe ik met mensen uit bepaalde landen, culturen en geloven omga. Dat had ik in Wijngaarden niet nodig.
Wat ik in Wijngaarden en op alle andere plekken waar ik ben geweest wel had, was een plek om me terug te trekken. Een plek om even op mijzelf te zijn. Oké, ik heb wel vaker met één of meerdere op een kamer of slaapzaal geslapen, maar dat is wel even geleden.
Een zeven deks schip van 130 bij 27 meter is niet hetzelfde als een dorp met 5km lintbebouwing.
Allereerst kijk ik er weer naar uit om mijn vrouw en zoon weer in mijn armen te sluiten. Maar ik kijk ook uit om even op mijzelf te zijn. Dat kan thuis op de bank als de anderen naar bed zijn. Dat kan alleen in de auto. Dat kan op een bankje in een park. En dat kan ook lopend langs de Oude Maas.
Oh, wacht ik zou haast vergeten dat in Nederland de zon niet dagelijks schijnt met temperaturen boven de 20 graden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten